Sintvlog #2 – Klaas Smakelijk

geplaatst in: Uncategorized | 0

Dag lieve kinderen,

Ik zal u eerlijk vertellen, het is me niet onaardig bevallen, dat “vloggen”! De reacties op mijn eerste filmpje stemden tot tevredenheid. Aan iedereen die een “likeje” heeft gegeven: het staat genoteerd in het Grote Boek.

Sint wordt natuurlijk van z’n lang zal ze leven niet een “YouTube” ster zonder jullie hulp, dus als je deze filmpjes ook wilt delen en verspreiden op jullie “sociale media”, of hoe dat ook allemaal niet heet, dan is Sint jullie erg dankbaar.

Nou, da-hag!

Groetjes,
Sinterklaas

Sintvlog #1 – Topzwaar Lijstje

geplaatst in: Uncategorized | 0

Dag lieve kinderen,

Weet u, Sint doet zo nu en dan eens een kleine poging om mee te gaan met de tijd. Bijvoorbeeld door dat “vloggen” te proberen. Eens kijken of ik de “YouTube hits” van al die andere lieden kan evenaren. Dan wordt Sint misschien nog een “influencer” ook!

Als jullie het me niet kwalijk nemen, dan blijf ik nog even door“vloggen” in de uurtjes tussen dakenrijden en namenschrijven. De volgende komt over een paar dagen bij jullie binnen.

Niet vergeten, kinderen: duimpje omhoog voor Sint, hoor!

Groetjes,
Sinterklaas

“De beste gast evurrrr!”

geplaatst in: Uncategorized | 0

Precies hoe dood radio is, daar zijn wetenschappers het nog niet over eens. Hoog tijd om eens een kijkje te nemen achter de schermen, en wel in het bruisende hart van Radio Waddinxveen (-veen, -veen, -veeeeeen…). Ik werd gevraagd voor Books on Air, een maandelijks programma met interviews met Aanstormende Auteurs. Als rasechter AA-er greep ik die kans aan. Cisz verzorgde een mooie show die je waarschijnlijk niet hebt beluisterd. Omdat je bijvoorbeeld niet in Waddinxveen woont: héél begrijpelijk. Gelukkig is het hele gesprek ook opgenomen op video. Dat is mooi, want dan kun je extra genieten van de indrukwekkende armgebaren die ik maak terwijl ik praat.

O, en ik mocht ook mijn eigen playlist samenstellen, dus daar kwam honderd procent de Pokémon Theme Song in. Nederland wordt elke dag weer een stukje geekier :3

Vijftien jaar Abunai, een ongelooflijk toeval

geplaatst in: Uncategorized | 0

http://www.uitgeverijleeuwenhart.nl/shop/

Het is tijd om de kaarten op tafel te leggen. Pindakaas en Sushi gaat dan misschien over een ongenoemde ‘animecon’, het is zo ongeveer publiek geheim dat die hevig geïnspireerd is door Abunai, wat dit weekend in Veldhoven werd gehouden. Het was de afgelopen dagen echter niet zomaar een Abunai zoals elke andere, nee, dit was dé Abunai.

De Abunai uit het boek
Lees het er maar nog eens op na! Het thema dit jaar was ‘Making History’. In het boek is dat ‘Queesten’. Wat mij betreft lijkt dat genoeg op elkaar. Daarnaast gaat het in Pindakaas en Sushi om de vijftiende Abunai, en raad eens de hoeveelste keer het dit weekend gehouden werd? Vijftien. Vijftien jaar Abunai. Kippenvel.

Ik kon niet bij de cosplayact zijn om te zien of er iemand inbrak op het podium, maar dat zou me niets verbazen. Ook zat ik onder een oude boom voor de ingang te wachten op pizza tegen het einde aan, en verdomd als het niet voelde alsof er een ridder had gelegen. En wat te denken van de escape room The Shrine, die je vervoerde naar hogere sferen, zoals die Marle zou ervaren tijdens een van haar quasi-psychotische hersenspinsels?

Terug van vorig jaar was tevens de kunst/dans/operagroep Japone, die met Samurai/Geisha ILLUSION een show neerzette die je meesleepte langs het oude en het moderne Japan. De climax was een zwaardgevecht tussen een nucleaire gasmaskerman en de geest van bushido, in de vorm van een kitsune. Sorry jongens, maar ook dat ademt de sfeer van een bepaalde YA geekroman…

Meesterplan
Dit was gewoon de Abunai uit het boek. Geen beter moment om het verhaal weer eens te herlezen, of eindelijk te bestellen in de webshop als je daar nog niet aan toe was gekomen. Heb ik het dan echt allemaal zo gepland? In de titel spreek ik van een ongelooflijk toeval. En dat is het ook. Of misschien toch niet? Jawel. Het was toeval. Was het toeval? Het antwoord is nee. Toeval bestaat niet. Tenzij het tóch bestaat. En dat zou betekenen dat ik alsnog geen voorspellende gaven heb. Lullig.

(Alsnog gefeliciteerd aan de organisatie: vijftien jaar Abunai is indrukwekkend. En ook dit weekend was het weer onweerstaanbaar leuk!)

(PSSSST. Komend weekend sta ik op Amsterdam Comic Con in de RAI. Ik geef er allerlei schrijfpanels met hele toffe collega’s en je kunt er boekjes komen checken en signeren en rare dansjes met me doen. Ik garandeer je dat ik altijd in ben voor rare dansjes!)

Jurylid Harland Awards 2017

geplaatst in: Uncategorized | 0

Het is traditie dat de winnaar van de Harland Awards het daaropvolgende jaar in de jury zit. Toen de organisatie me vroeg, hoefde ik me dan ook geen moment voor te bereiden: ja graag! Het lot van al die hoopvolle schrijvers in mijn handen, je zou voor minder een powertrip krijgen. Tegelijk besef ik maar al te goed hoe gewichtig deze klus is… Ik schreef de onderstaande tekst om mezelf als jurylid te introduceren op de Harland website.

Als winnaar van de Harland Awards Verhalenwedstrijd 2016 ben ik mij gewaar van het volle gewicht van mijn taak. Het gaat hier om een keuze die deelnemers kan verpletteren of tot euforie stuwen. Gelukkig is mijn kritisch vermogen jarenlang getraind door het schrijven van recensies voor diverse magazines. En natuurlijk door die ene bedevaart naar dat overgroeide jungleklooster in Thailand waar gezichtsvage monniken met zeisen – maar ik herinner me nu dat ik daarover niets mag vertellen.

Wat ik als jurylid verwacht van de tien geselecteerde verhalen: creativiteit. Het lef om van het gebaande pad te wijken en een idee te achtervolgen tot zijn schokkende conclusie. Korte verhalen werken niet als romans. In een roman heb je tijd om te meanderen, om een wereld uit te bouwen met couleur locale en details. Ze zijn op een bepaalde manier verhalender. Een kort verhaal bouwt een ijzersterk idee kernachtig uit en neigt van nature naar een fascinerende twist of onthulling aan het eind. Die kan onthutsend zijn of filosofisch of, het moeilijkste van allemaal, werkelijk humoristisch. Korte verhalen zijn ook bevrijdend: ze bieden meer ruimte voor experimenten met structuur en vorm. Wie durft?

Hoewel mijn liefde voor sciencefiction geen geheim is, ga ik er zonder enige voorkeur voor genre of thematiek in. Samen met mijn conclaafcollega’s zal het beste werk… Excuseer, gedurende de hele bovenste alinea werd ik al gestoord door gerommel aan mijn venster, en dat resulteerde zojuist in een sproei aan glasscherven op het bureau. Voor me drijft de suggestie van een gezicht en een ranke zeis flitst in de duisternis. Ik probeer hier verdomme een stukje te schrijven!

Lof en kritiek

geplaatst in: Uncategorized | 0

Het duurt soms even voordat je toekomt aan een boek. Zie iedere boekenstapel ooit. Zo gaat het ook met recensenten, vandaar dat er onlangs nog een handjevol recensies zijn verschenen van Pindakaas en Sushi 3. En niet van de minsten! Zo schrijft AVO Blog: ‘Het verloop van Marle’s jaar was erg leuk om te lezen, vooral omdat het verdeeld in seizoenen beschreven wordt en erg realistisch wordt weergegeven hoeveel veranderingen er in een korte tijd in iemands leven kunnen voorkomen.’

Blogger Emmy van Ruijven van Zon en Maan heeft kritiek op de lichte fantastische elementen van de serie: ‘Veel tieners kampen met iets waar ze fan van zijn en hoe dit in hun leven is verwikkeld, daar hoeft geen vreemde fantasytwist aan toegevoegd te worden.’ Maar ze ziet wel wat de boekenserie te bieden heeft: ‘Ik denk dat veel jonge otaku’s heel erg blij zullen zijn met deze serie; ze zullen het gevoel hebben alsof het speciaal voor hen is en dat er echt wel volwassenen zijn die hun liefde voor Japan begrijpen.’

En tot slot genoot The Sushi Times enorm van het korte verhaal Hongerig Papier, dat als verrassing aan het eind van het boek staat: ‘In één adem ging ik dan ook door Hongerig Papier heen. Het is een fantastisch geschreven kort verhaal en ik heb er ontzettend van genoten. Ik […] kijk reikhalzend uit naar het volledige boek.’

Nieuw verhaal: Houten Hart

geplaatst in: Uncategorized | 0

Houten Hart

Stel dat er op dit moment een buitenaards ras naar de Aarde komt. Zo superieur dat wij hun aandacht niet waard zijn: ze besteden evenveel aandacht aan ons als wij aan de koeien in de wei op weg naar werk. Waar ze wél interesse in hebben is de rijkdom in onze planeet. Via onbegrijpelijke technologie stelen ze alle metalen onder onze neus weg: of die nu in onze laptop op schoot zit of nog in een steengroeve. En poef, ze zijn weg. Daar staan we; ontheemd, achtergelaten, onze volledige technologische vooruitgang ongedaan gemaakt. Houten Hart schetst een wereld honderd jaar in de toekomst na deze gebeurtenis.

Hoe meer er verandert…
Een wereld waarin we hebben ontdekt hoe we hout kunnen gebruiken als vervanging voor metaal. Houten computers, houten robots. Maar ook een wereld die op zijn kop is gezet en waar een stroom vluchtelingen Nederland onder spanning zet. Plus ça change, plus c’est la même chose. Eshe is zo’n vluchteling. Samen met haar zoon Soma is ze vertrokken uit haar ingestorte thuisland, met niets dan de kleding op haar lijf en haar enorme kennis van hout. Eshe is namelijk een houtkunstenares en haar fijnste creatie is haar vliegende houten kraai, Keik. Ze leeft in Nederland een ondergronds, kleurloos bestaan, tot Soma op een gegeven moment verdwijnt. Na een week is hij nog niet thuis en besluit Eshe op zoek te gaan.

Hoe dit afloopt (of eigenlijk: hoe dit begint) lees je in Houten Hart op Hebban. De boekensite vroeg me, vanwege het winnen van de Harland Awards dit jaar, of ik de spits af wilde bijten in hun nieuwe scifi/fantasy-feuilleton. Een online doorgeefverhaal waarin elke twee weken een nieuwe schrijver het stokje overneemt. Aan mij de eer om het begin te verzinnen, waarvoor ik carte blanche kreeg en meteen maar een nieuw subgenre verzon: woodpunk.

De beuk erin
Ik weet zelf dus niet hoe dit af zal lopen, en hoewel ik veel ideeën heb (dat kan ook niet anders), is het toch echt aan de volgende schrijvers om de opzetjes die ik heb geschreven in het doel te knallen. Succes aan mijn opvolgers, maak iets moois van wat Houten Hart begon!

The Ecstacy Of Anime 2017

geplaatst in: Uncategorized | 0

Anime 2017 partijleiders en schrijver

Heel Nederland zit al maanden in de spanning: hoe zal de formatie aflopen? Nu blijkt dat de partijleiders niet in een vergaderzaal zaten om standpunten uit te ruilen, maar op Anime 2017 rondliepen. Met prangende vragen als: ‘willen we meer of minder weebs?’

Maar goed, het is klaar! Nu is het altijd wel een beetje druk in de aanloop naar een animecon, maar zoals de afgelopen weken heb ik het nog niet meegemaakt. Niet alleen kwamen onze eerste twee Hanabi manga uit (RunRun en Wilde Haren, allebei hier te koop in de speciale webshop), maar ik moest ook helpen om een scriptie af te schrijven. De deadline daarvan? Twee dagen na de con. SLIK!

180+!
Dus je kunt je voorstellen dat ik weinig tijd heb gehad om even adem te halen. Sterker nog, het moment waarop ik deze woorden schrijf is het eerste dat ik even geen enorme deadline meer in mijn nek heb hijgen. Toch heb ik een superweekend gehad. Anime is altijd hard werken, maar met meer dan 180 verkochte boeken (inclusief Pindakaas en Sushi 3) mag ik niet klagen. Zelfs niet over pijnlijke vingers na al dat signeren.

Wat ik in ieder geval nog wil doen is de winnaars van de Dutch Manga Awards 2017 feliciteren. Cy en Joris Habraken hebben beide puik werk afgeleverd in respectievelijk de categorieën Short Story en Character Design. Ook de overige genomineerden verdienen applaus, lees hier de hele lijst. Het was een eer de wedstrijd te mogen jureren, en hopelijk zien we volgend jaar nóg meer deelnemers met inzendingen van nóg oogverpletterende kwaliteit. We kunnen als organisatoren dan ook veel verbeteren, zoals tijdiger de genomineerden op de hoogte stellen en een nog grotere expositieruimte. Tekenaars, waar wachten jullie nog op?

Wegsneaken
Normaal gesproken kan ik op een con altijd wel even een rondje maken, maar zelfs dat zat er dit weekend op Anime 2017 nauwelijks in. Mijn doel voor Abunai, strakjes eind augustus, is dan ook om ietsje vaker van de stand weg te sneaken om te genieten van alles wat het festival te bieden heeft. Waar moet ik anders inspiratie vandaan halen? Benieuwd wie ik daar weer tegen ga komen. Qua politieke leiders, bedoel ik.

Jury NEW Dutch Manga Awards 2017

geplaatst in: Uncategorized | 0

animecon magical miracle

En zo sta je eens aan de andere kant. Samen met Marc de Lobie, mijn partner-in-crime waarmee ik Hanabi Publishers heb opgericht, jureer ik dit jaar de Dutch Manga Awards. Een wedstrijd uitgeschreven door Stichting J-Pop, waar iedereen aan mee kan doen die een greintje mangatekentalent heeft. Twee wedstrijden, eigenlijk. Eentje voor Character Design en eentje voor Short Story. Nu heb ik als schrijver een lichte voorkeur voor die tweede natuurlijk, waarin deelnemers een korte manga van zes pagina’s moesten maken, maar ik weet gelukkig ook genoeg af van illustraties om de eerste goed onder handen te nemen.

Lachen & Knarsetanden
Vandaag begon ik aan de lastige klus om de berg met inzendingen te filteren en beoordelen. Het puntensysteem stond klaar, de servers zaten propvol met manga en ontwerpen, nu werd het tijd eens te gaan lezen. En wat was het gaaf. Ik ben verwonderd, ik heb gelachen, soms zat ik met gekromde tenen te lezen. Misschien klinkt het verrassend, maar een van de moeilijkste dingen vond ik om in het oordeel hard en eerlijk te blijven. Ik ben geneigd om over schoonheidsfoutjes heen te kijken en het positieve van dingen te zien, maar daar is niemand echt bij gebaat. Als jurylid moet ik juist een streng, gekwalificeerd oordeel vellen. Dus deel ik in het (interne) juryrapport soms harde klappen uit. Maar vertel het ook als ik geraakt werd, iets hilarisch vond of hoopvol was voor toekomstig werk.

De uitslag
Morgen ga ik naar Marc toe om onze rapporten en punten te vergelijken. Daar komt dan straks een oordeel uit; een eng, griezelig oordeel waarmee we bepaalde mensen razend blij zullen maken en anderen laten balen. Ik weet hoe dat voelt — allebei de extremen. Maar bovenal ben ik opgewonden. Wat is het fijn om al dit talent te zien, en de energie die er zit in de Nederlandse tekenaars van manga! En zodra er straks tienduizenden mensen langs het tentoongestelde werk van de winnaars lopen, weet ik zeker dat de Dutch Manga Awards volgend jaar twee keer zoveel inzendingen hebben… KOM. MAAR. OP.

Als je benieuwd bent naar de uitslag, de prijzen worden uitgereikt in het grote auditorium van het World Forum op Anime 2017 in Den Haag, op 9 juni om 17:00.

Woorden aan het einde van de avond

geplaatst in: Uncategorized | 0

Begin april kon ik nog niet vermoeden dat de maand zo chaotisch zou zijn. Nadat ik de Harland Award Verhalenwedstrijd won met “Sterrenlichaam” was ik alleen nog maar aan het regelen, interviews geven en plannetjes maken. Benieuwd naar het verhaal? Dan heb ik goed nieuws: in oktober kun je hem lezen in het gratis magazine Eclips van uitgeverij Luitingh-Sijthoff, verkrijgbaar bij elke grote boekhandel. Nog even wachten dus, maar het wordt het waard…

Zo, nu is gelukkig mei begonnen, en dat wordt ietsje rustiger – hoewel er nog een en ander geregeld moet worden voor de release van RunRun en Wilde Haren op Anime 2017. Tot slot dit filmpje dat ik niet wilde laten liggen: aan het eind van het gala tijdens de Dag van het Fantastische Boek werd de winnaars gevraagd voor de camera te verschijnen. Wonder boven wonder wist ik nog wat zinnige dingen te vertellen.