Sintvlog #5 – Bloopers

geplaatst in: Uncategorized | 0

Dag lieve kinderen,

Omdat jullie allemaal zo braaf hebben gekeken naar deze filmpjes van een oude Sint, hebben jullie wel wat extra’s verdiend. Een lekkernij voor in de schoen! Wat dachten jullie van wat “bloopers”, dat vinden jullie toch leuk?

Groetjes,
Sinterklaas

Sintvlog #4 – Niet Stout Zijn

geplaatst in: Uncategorized | 0

Dag lieve kinderen,

Aan al het lekkere komt een eind, of het nu een marsepeinen biggetje is of mijn “vlogjes”. Sint is inmiddels best verhit van al die opnames, dus ergens ook blij dat het klaar is. Geniet nog even van de laatste!

Tot volgend jaar maar weer. Wees braaf met z’n allen, en als je nog iets leuks zoekt voor in de schoen of onder de “boom” straks, als mijn collega in het land is, denk dan nog eens aan Pindakaas en Sushi.

Sint “uit”, zoals ze dat zo mooi zeggen!

Groetjes,
Sinterklaas

Sintvlog #3 – Onsterfelijk Belachelijk

geplaatst in: Uncategorized | 0

Dag lieve kinderen,

Sint begint een beetje te begrijpen hoe dit werkt. Je hebt een camera voor je baard en een warme mijter op je hoofd en plots heb je de neiging allemaal “scoops” weg te geven. Verklap ik daar toch pardoes het geheim van mijn onsterfelijkheid!

Spelen jullie dit niet allemaal meteen door naar jullie vriendjes en vriendinnetjes, kinderen?

Of, nu ja… als het toch bekend is: “share” maar raak. De Sint is uit de juten zak.

Groetjes,
Sinterklaas

Sintvlog #2 – Klaas Smakelijk

geplaatst in: Uncategorized | 0

Dag lieve kinderen,

Ik zal u eerlijk vertellen, het is me niet onaardig bevallen, dat “vloggen”! De reacties op mijn eerste filmpje stemden tot tevredenheid. Aan iedereen die een “likeje” heeft gegeven: het staat genoteerd in het Grote Boek.

Sint wordt natuurlijk van z’n lang zal ze leven niet een “YouTube” ster zonder jullie hulp, dus als je deze filmpjes ook wilt delen en verspreiden op jullie “sociale media”, of hoe dat ook allemaal niet heet, dan is Sint jullie erg dankbaar.

Nou, da-hag!

Groetjes,
Sinterklaas

Sintvlog #1 – Topzwaar Lijstje

geplaatst in: Uncategorized | 0

Dag lieve kinderen,

Weet u, Sint doet zo nu en dan eens een kleine poging om mee te gaan met de tijd. Bijvoorbeeld door dat “vloggen” te proberen. Eens kijken of ik de “YouTube hits” van al die andere lieden kan evenaren. Dan wordt Sint misschien nog een “influencer” ook!

Als jullie het me niet kwalijk nemen, dan blijf ik nog even door“vloggen” in de uurtjes tussen dakenrijden en namenschrijven. De volgende komt over een paar dagen bij jullie binnen.

Niet vergeten, kinderen: duimpje omhoog voor Sint, hoor!

Groetjes,
Sinterklaas

“De beste gast evurrrr!”

geplaatst in: Uncategorized | 0

Precies hoe dood radio is, daar zijn wetenschappers het nog niet over eens. Hoog tijd om eens een kijkje te nemen achter de schermen, en wel in het bruisende hart van Radio Waddinxveen (-veen, -veen, -veeeeeen…). Ik werd gevraagd voor Books on Air, een maandelijks programma met interviews met Aanstormende Auteurs. Als rasechter AA-er greep ik die kans aan. Cisz verzorgde een mooie show die je waarschijnlijk niet hebt beluisterd. Omdat je bijvoorbeeld niet in Waddinxveen woont: héél begrijpelijk. Gelukkig is het hele gesprek ook opgenomen op video. Dat is mooi, want dan kun je extra genieten van de indrukwekkende armgebaren die ik maak terwijl ik praat.

O, en ik mocht ook mijn eigen playlist samenstellen, dus daar kwam honderd procent de Pokémon Theme Song in. Nederland wordt elke dag weer een stukje geekier :3

Vijftien jaar Abunai, een ongelooflijk toeval

geplaatst in: Uncategorized | 0

http://www.uitgeverijleeuwenhart.nl/shop/

Het is tijd om de kaarten op tafel te leggen. Pindakaas en Sushi gaat dan misschien over een ongenoemde ‘animecon’, het is zo ongeveer publiek geheim dat die hevig geïnspireerd is door Abunai, wat dit weekend in Veldhoven werd gehouden. Het was de afgelopen dagen echter niet zomaar een Abunai zoals elke andere, nee, dit was dé Abunai.

De Abunai uit het boek
Lees het er maar nog eens op na! Het thema dit jaar was ‘Making History’. In het boek is dat ‘Queesten’. Wat mij betreft lijkt dat genoeg op elkaar. Daarnaast gaat het in Pindakaas en Sushi om de vijftiende Abunai, en raad eens de hoeveelste keer het dit weekend gehouden werd? Vijftien. Vijftien jaar Abunai. Kippenvel.

Ik kon niet bij de cosplayact zijn om te zien of er iemand inbrak op het podium, maar dat zou me niets verbazen. Ook zat ik onder een oude boom voor de ingang te wachten op pizza tegen het einde aan, en verdomd als het niet voelde alsof er een ridder had gelegen. En wat te denken van de escape room The Shrine, die je vervoerde naar hogere sferen, zoals die Marle zou ervaren tijdens een van haar quasi-psychotische hersenspinsels?

Terug van vorig jaar was tevens de kunst/dans/operagroep Japone, die met Samurai/Geisha ILLUSION een show neerzette die je meesleepte langs het oude en het moderne Japan. De climax was een zwaardgevecht tussen een nucleaire gasmaskerman en de geest van bushido, in de vorm van een kitsune. Sorry jongens, maar ook dat ademt de sfeer van een bepaalde YA geekroman…

Meesterplan
Dit was gewoon de Abunai uit het boek. Geen beter moment om het verhaal weer eens te herlezen, of eindelijk te bestellen in de webshop als je daar nog niet aan toe was gekomen. Heb ik het dan echt allemaal zo gepland? In de titel spreek ik van een ongelooflijk toeval. En dat is het ook. Of misschien toch niet? Jawel. Het was toeval. Was het toeval? Het antwoord is nee. Toeval bestaat niet. Tenzij het tóch bestaat. En dat zou betekenen dat ik alsnog geen voorspellende gaven heb. Lullig.

(Alsnog gefeliciteerd aan de organisatie: vijftien jaar Abunai is indrukwekkend. En ook dit weekend was het weer onweerstaanbaar leuk!)

(PSSSST. Komend weekend sta ik op Amsterdam Comic Con in de RAI. Ik geef er allerlei schrijfpanels met hele toffe collega’s en je kunt er boekjes komen checken en signeren en rare dansjes met me doen. Ik garandeer je dat ik altijd in ben voor rare dansjes!)

Jurylid Harland Awards 2017

geplaatst in: Uncategorized | 0

Het is traditie dat de winnaar van de Harland Awards het daaropvolgende jaar in de jury zit. Toen de organisatie me vroeg, hoefde ik me dan ook geen moment voor te bereiden: ja graag! Het lot van al die hoopvolle schrijvers in mijn handen, je zou voor minder een powertrip krijgen. Tegelijk besef ik maar al te goed hoe gewichtig deze klus is… Ik schreef de onderstaande tekst om mezelf als jurylid te introduceren op de Harland website.

Als winnaar van de Harland Awards Verhalenwedstrijd 2016 ben ik mij gewaar van het volle gewicht van mijn taak. Het gaat hier om een keuze die deelnemers kan verpletteren of tot euforie stuwen. Gelukkig is mijn kritisch vermogen jarenlang getraind door het schrijven van recensies voor diverse magazines. En natuurlijk door die ene bedevaart naar dat overgroeide jungleklooster in Thailand waar gezichtsvage monniken met zeisen – maar ik herinner me nu dat ik daarover niets mag vertellen.

Wat ik als jurylid verwacht van de tien geselecteerde verhalen: creativiteit. Het lef om van het gebaande pad te wijken en een idee te achtervolgen tot zijn schokkende conclusie. Korte verhalen werken niet als romans. In een roman heb je tijd om te meanderen, om een wereld uit te bouwen met couleur locale en details. Ze zijn op een bepaalde manier verhalender. Een kort verhaal bouwt een ijzersterk idee kernachtig uit en neigt van nature naar een fascinerende twist of onthulling aan het eind. Die kan onthutsend zijn of filosofisch of, het moeilijkste van allemaal, werkelijk humoristisch. Korte verhalen zijn ook bevrijdend: ze bieden meer ruimte voor experimenten met structuur en vorm. Wie durft?

Hoewel mijn liefde voor sciencefiction geen geheim is, ga ik er zonder enige voorkeur voor genre of thematiek in. Samen met mijn conclaafcollega’s zal het beste werk… Excuseer, gedurende de hele bovenste alinea werd ik al gestoord door gerommel aan mijn venster, en dat resulteerde zojuist in een sproei aan glasscherven op het bureau. Voor me drijft de suggestie van een gezicht en een ranke zeis flitst in de duisternis. Ik probeer hier verdomme een stukje te schrijven!

Lof en kritiek

geplaatst in: Uncategorized | 0

Het duurt soms even voordat je toekomt aan een boek. Zie iedere boekenstapel ooit. Zo gaat het ook met recensenten, vandaar dat er onlangs nog een handjevol recensies zijn verschenen van Pindakaas en Sushi 3. En niet van de minsten! Zo schrijft AVO Blog: ‘Het verloop van Marle’s jaar was erg leuk om te lezen, vooral omdat het verdeeld in seizoenen beschreven wordt en erg realistisch wordt weergegeven hoeveel veranderingen er in een korte tijd in iemands leven kunnen voorkomen.’

Blogger Emmy van Ruijven van Zon en Maan heeft kritiek op de lichte fantastische elementen van de serie: ‘Veel tieners kampen met iets waar ze fan van zijn en hoe dit in hun leven is verwikkeld, daar hoeft geen vreemde fantasytwist aan toegevoegd te worden.’ Maar ze ziet wel wat de boekenserie te bieden heeft: ‘Ik denk dat veel jonge otaku’s heel erg blij zullen zijn met deze serie; ze zullen het gevoel hebben alsof het speciaal voor hen is en dat er echt wel volwassenen zijn die hun liefde voor Japan begrijpen.’

En tot slot genoot The Sushi Times enorm van het korte verhaal Hongerig Papier, dat als verrassing aan het eind van het boek staat: ‘In één adem ging ik dan ook door Hongerig Papier heen. Het is een fantastisch geschreven kort verhaal en ik heb er ontzettend van genoten. Ik […] kijk reikhalzend uit naar het volledige boek.’

Nieuw verhaal: Houten Hart

geplaatst in: Uncategorized | 0

Houten Hart

Stel dat er op dit moment een buitenaards ras naar de Aarde komt. Zo superieur dat wij hun aandacht niet waard zijn: ze besteden evenveel aandacht aan ons als wij aan de koeien in de wei op weg naar werk. Waar ze wél interesse in hebben is de rijkdom in onze planeet. Via onbegrijpelijke technologie stelen ze alle metalen onder onze neus weg: of die nu in onze laptop op schoot zit of nog in een steengroeve. En poef, ze zijn weg. Daar staan we; ontheemd, achtergelaten, onze volledige technologische vooruitgang ongedaan gemaakt. Houten Hart schetst een wereld honderd jaar in de toekomst na deze gebeurtenis.

Hoe meer er verandert…
Een wereld waarin we hebben ontdekt hoe we hout kunnen gebruiken als vervanging voor metaal. Houten computers, houten robots. Maar ook een wereld die op zijn kop is gezet en waar een stroom vluchtelingen Nederland onder spanning zet. Plus ça change, plus c’est la même chose. Eshe is zo’n vluchteling. Samen met haar zoon Soma is ze vertrokken uit haar ingestorte thuisland, met niets dan de kleding op haar lijf en haar enorme kennis van hout. Eshe is namelijk een houtkunstenares en haar fijnste creatie is haar vliegende houten kraai, Keik. Ze leeft in Nederland een ondergronds, kleurloos bestaan, tot Soma op een gegeven moment verdwijnt. Na een week is hij nog niet thuis en besluit Eshe op zoek te gaan.

Hoe dit afloopt (of eigenlijk: hoe dit begint) lees je in Houten Hart op Hebban. De boekensite vroeg me, vanwege het winnen van de Harland Awards dit jaar, of ik de spits af wilde bijten in hun nieuwe scifi/fantasy-feuilleton. Een online doorgeefverhaal waarin elke twee weken een nieuwe schrijver het stokje overneemt. Aan mij de eer om het begin te verzinnen, waarvoor ik carte blanche kreeg en meteen maar een nieuw subgenre verzon: woodpunk.

De beuk erin
Ik weet zelf dus niet hoe dit af zal lopen, en hoewel ik veel ideeën heb (dat kan ook niet anders), is het toch echt aan de volgende schrijvers om de opzetjes die ik heb geschreven in het doel te knallen. Succes aan mijn opvolgers, maak iets moois van wat Houten Hart begon!